Απεβίωσε η Δέσποινα Τομαζάνη – Ένα πικρό αντίο στην Σοφία της «Γλυκιάς Συμμορίας» |

Η ηθοποιός και συγγραφέας Δέσποινα Τομαζάνη έφυγε από τη ζωή το Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου, μετά από διήμερη νοσηλεία σε νοσοκομείο των Αθηνών λόγω πνευμονικού οιδήματος.

Ήταν 82 ετών.

Αντίο

Η Δέσποινα Τομαζάνη γεννήθηκε στη Χίο, με καταγωγή από το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας και τα Κοτύωρα.

Ξεκίνησε την εκπαίδευση της πάνω στο θέατρο στην Αθήνα, ενώ συνέχισε τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης και στην Ακαδημία Μπαλέτου της σουηδικής πρωτεύουσας.

Το 1971 πρωταγωνίστησε στην ταινία «Amala Kamala» σε σκηνοθεσία Μπενγκτ Λάγκερκβιστ, η οποία ακολουθούσε δύο κορίτσια που μεγάλωσαν ανάμεσα σε λύκους και αιχμαλωτίζονται από τα βρετανικά στρατεύματα και μεταφέρονται σε στρατιωτικό νοσοκομείο, σε μια προσπάθεια να τις μετατρέψουν σε «κανονικούς ανθρώπους» στην Ινδία της δεκαετίας του 1930.

Τα επόμενα χρόνια, συμμετείχε σε έργα όπως: «Με λένε Στέλιο», «Αν ο Δον Ζουάν Ηταν Γυναίκα», «Το Κύμα του Αίματος» και «Γλυκιά Συμμορία».

Τα παιδιά στο κοινόβιο

Το ελληνικό κοινό γνώρισε την Δέσποινα Τομαζάκη κυρίως μέσα από τον ρόλο της στην «Γλυκιά Συμμορία» σε σενάριο και σκηνοθεσία Νίκου Νικολαΐδη (και όλοι θα θυμάστε την ατάκα: «Τι γίνεται Σοφία, πώς πάει η επανάσταση;» Tην απάντηση, την ξέρετε).

Η ταινία, παραγωγής Αφών Βεργέτη και Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, αποτέλεσε το δεύτερο μέρος της τριλογίας ταινιών την οποία ο σκηνοθέτης ονόμασε «Τα χρόνια της χολέρας».

Η «Γλυκιά Συμμορία» αποτελούνταν από μια παρέα (ανάμεσα τους και η Σοφία) που ζούσε σε ένα κοινόβιο.

Έχοντας απηυδήσει συναισθηματικά, οι πρωταγωνιστές μας, προσπαθούν να βρουν μια σανίδα σωτηρίας – κάτι για το οποίο, θα άξιζε να πεθάνουν.

Τελικά βρίσκουν τη λύση σε έναν αντικανονικό τρόπο ζωής: τρώνε σε εστιατόρια χωρίς να πληρώνουν, κλέβουν τρόφιμα, λεφτά από φίλους και παίζουν σε πορνοταινίες.

Φυσικά, το κράτος, δεν θα τους άφηνε έτσι: μα να δρουν ανενόχλητοι, δίχως ηθικούς φραγμούς και κάπως, ελεύθεροι;

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, χαρακτήρισε την ταινία, «μια μελέτη πάνω στο νεό πρόσωπο, του παγκόσμια Κρατικού Φασισμού, μια ιστορία χαράς, κάποιου τρυφερού έρωτα, μιας μουσικής θανάτου, μιας αναπόλησης χρωμάτων, γλυκιάς βίας και γέλιου και προπαντων η ιστορία του θανάτου στο κατώφλι».

Πέραν των κινηματογραφικών της συμμετοχών, η Δέσποινα Τομαζάνη έγραψε ποιητικά έργα, διηγήματα και μυθιστορήματα, τα οποία έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, γερμανικά, τουρκικά, αγγλικά και ιταλικά.