Δεν εκτονώνεται η κρίση που έχει ξεσπάσει στον Δήμο Αμαρουσίου για το ζήτημα της εκτέλεσης των εισαγγελικών εντολών για κατ’ οίκον κοινωνικές έρευνες.
Η κοινωνική έρευνα είναι μια διαδικασία συλλογής στοιχείων από τους κοινωνικούς λειτουργούς, η οποία διατάσσεται από τους αρμόδιους εισαγγελείς να διενεργηθεί σε οικιακά περιβάλλοντα όπου υπάρχουν καταγγελίες ή υπόνοιες για ενδοοικογενειακή βία, κακοποίηση ή παραμέληση παιδιών και ηλικιωμένων ή άλλων ευάλωτων προσώπων.
Στις αρχές Αυγούστου οι συμβασιούχες κοινωνικές λειτουργοί του Δήμου Αμαρουσίου, οι οποίες υποστηρίζουν ότι η εκτέλεση των εισαγγελικών εντολών δεν περιλαμβάνεται στα καθήκοντα για τα οποία έχουν προσληφθεί, κλήθηκαν να παρουσιαστούν ενώπιον εισαγγελέα, όπου απειλήθηκαν με ποινική δίωξη. Παρόλα αυτά και παρότι η Διεύθυνση Κοινωνικής Πολιτικής του Δήμου εξακολουθεί να τις «χρεώνει» με εντολές που έχει λάβει από την Εισαγγελία Ανηλίκων, αυτές επιμένουν ότι δεν θα τις εκτελέσουν και κατηγορούν τον Δήμο ότι «μεταφέρει την ευθύνη στον πιο αδύναμο κρίκο».
Αιτίες της κρίσης είναι η υποστελέχωση των κοινωνικών υπηρεσιών, που είναι οξεία και στον Δήμο Αμαρουσίου, όπως και παντού στη χώρα, και ο πλήρης κατακερματισμός του συστήματος παιδικής προστασίας.
Έτσι, όταν η Εισαγγελία Ανηλίκων δίνει εντολή στους δήμους να εκτελέσουν κοινωνική έρευνα και το μόνιμο προσωπικό τους δεν επαρκεί, αυτοί χρησιμοποιούν τους συμβασιούχους κοινωνικούς λειτουργούς.
Εντολές κατά παράβαση κανονισμού της ΕΕ;
Σε αυτό το πρόχειρο «μπάλωμα» των προνοιακών υπηρεσιών έχουν προχωρήσει πολλοί δήμοι — όχι μόνο ο Δήμος Αμαρουσίου.
Εκεί όπου ο Δήμος Αμαρουσίου πρωτοτυπεί είναι στην ένταση με την οποία πλέον διεξάγεται η σύγκρουση ανάμεσα στη Δημοτική Αρχή και τις συμβασιούχες κοινωνικές λειτουργούς του δημοτικού Κέντρου Κοινότητας, οι οποίες λένε ότι αποφάσισαν να θέσουν ένα όριο σε μια πρακτική που εκτός από το ότι παρουσιάζει διάφορα διοικητικά και νομικά προβλήματα, διαιωνίζει και τις παθογένειες του προβληματικού συστήματος παιδικής προστασίας.
Ότι η Εισαγγελία Ανηλίκων προτίθεται να επιμείνει στην ανάθεση των κοινωνικών ερευνών σε συμβασιούχους προκύπτει από δημόσια δήλωση της πρώην Εισαγγελέως Ανηλίκων, Αικατερίνης Μήτρου (σ.σ.: έκτοτε μετακινήθηκε σε άλλη θέση), σε «αφιέρωμα» για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η υπηρεσία (Καθημερινή, 21.09.2026):
«Υπήρξε θέμα με τον Δήμο Αμαρουσίου. Εστάλη στην Εισαγγελία έγγραφο ότι οι κοινωνικοί λειτουργοί, επειδή είναι με σύμβαση και απασχολούνται σε συγχρηματοδοτούμενο πρόγραμμα, στο πλαίσιο του οποίου τα καθήκοντά τους δεν περιλαμβάνουν τις κοινωνικές έρευνες κατόπιν εισαγγελικής εντολής, δεν υλοποιούν τις παραγγελίες για έρευνα συνθηκών διαβίωσης. Ποιος τελικά θα κάνει τις έρευνες; Κι αν το παιδί κινδυνεύει, θα αφεθεί στην τύχη του;».
Ωστόσο, ο κανονισμός του Περιφερειακού Προγράμματος «Αττική», όπως έχει δοθεί από την ΕΕ και επισημανθεί από την Ειδική Υπηρεσία Διαχείρισης της Περιφέρειας Αττικής, απαγορεύει την ανάθεση αλλοτρίων καθηκόντων σε συμβασιούχους του προγράμματος, διότι θέτουν σε κίνδυνο την επιλεξιμότητα της δαπάνης της μισθοδοσίας του εν λόγω προσωπικού.
Το in ρώτησε την Εισαγγελία Ανηλίκων αν γνωρίζει τον κανονισμό και πώς γίνεται να απαιτεί από τους εργαζόμενους, με την απειλή ποινικής δίωξης, να παραβούν κανονισμούς ευρωπαϊκής χρηματοδότησης;
Η Εισαγγελία δεν απάντησε.
Το in ρώτησε και τον Δήμο Αμαρουσίου με ποιο σκεπτικό απαιτεί από τους εργαζόμενους να παραβούν τον κανονισμό;
Ούτε ο Δήμος απάντησε.
«Mια δικαστική διαμάχη ενδέχεται να μας ακολουθήσει και αφότου λήξει η σύμβασή μας, και να παρουσιαζόμαστε στα δικαστήρια με δικά μας έξοδα για πολλά χρόνια αργότερα»
Ο Δήμος Αμαρουσίου έχει πάντως επισημάνει σε προηγούμενο ρεπορτάζ του in ότι ο Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Εσωτερικών, Κώστας Πουλάκης, έχει αποφανθεί το 2018 ότι «η συμμόρφωση προς την εισαγγελική παραγγελία είναι υποχρεωτική και ως εκ τούτου σε αυτή την περίπτωση η κοινωνική έρευνα πραγματοποιείται από κάθε εντελλόμενα κοινωνικό λειτουργό, συμπεριλαμβανομένων των συμβασιούχων».
Ο κ. Πουλάκης, ωστόσο, στην αμέσως προηγούμενη παράγραφο του ίδιου εγγράφου, σημειώνει πως «στην περίπτωση απασχόλησης συμβασιούχων στο πλαίσιο υλοποίησης προγραμμάτων, οι εργαζόμενοι, στο πλαίσιο της σύμβασης τους, ασκούν αρμοδιότητες που εκτείνονται σε όλο το φάσμα δραστηριότητας του προγράμματος αυτού για την εξυπηρέτηση του σκοπού για τον οποίο έχουν προσληφθεί».
Σε μια προσπάθεια διευκρίνισης του τι ισχύει, οι κοινωνικές λειτουργοί του Δήμου απηύθυναν εκ νέου το ερώτημα στο υπουργείο Εσωτερικών, το οποίο το διαβίβασε στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής.
Στις 10 Νοεμβρίου 2026, η Αποκεντρωμένη Διοίκηση απάντησε στο υπουργείο ότι δεν είναι αρμόδια να απαντήσει!
Νομικά απροστάτευτες
Όσο λοιπόν το ερώτημα αν τελικά επιτρέπεται οι συμβασιούχοι ενός συγκεκριμένου προγράμματος να απασχολούνται σε άλλα καθήκοντα παραμένει ουσιαστικά αναπάντητο, οι κοινωνικές λειτουργοί θέτουν ένα ακόμη κρίσιμο ζήτημα: ότι στην περίπτωση που εκτελέσουν τις εισαγγελικές εντολές και προβούν σε κοινωνικές έρευνες, βρίσκονται απροστάτευτες απέναντι σε ενδεχόμενες νομικές ενέργειες των ερευνωμένων εναντίον τους, καθώς είναι σύνηθες όσοι ερευνώνται από τις κοινωνικές υπηρεσίες να ασκούν μηνύσεις και αγωγές εναντίον των κοινωνικών λειτουργών. Και βρίσκονται απροστάτευτες, υποστηρίζουν, διότι ως συμβασιούχες και συνεπώς ως μη μόνιμες υπάλληλοι, δεν καλύπτονται από την νομική προστασία του Δήμου.
Όπως επισημαίνει στο in η Σοφία Τσεφερίδου, κοινωνική λειτουργός και συντονίστρια του Κέντρου Κοινότητας, «αυτό είναι επισφαλές και επικίνδυνο τόσο για τον εργαζόμενο όσο και για τον πολίτη. Είναι τρομακτικό, να το πούμε. Μια υπόθεση, μια δικαστική διαμάχη, ενδέχεται να μας ακολουθήσει και αφότου λήξει η σύμβασή μας, και να παρουσιαζόμαστε στα δικαστήρια με δικά μας έξοδα για πολλά χρόνια αργότερα».
Ο ΣΚΛΕ (Σύνδεσμος Κοινωνικών Λειτουργών Ελλάδος) έχει επισημάνει αυτό το πρόβλημα με σειρά αιτημάτων του προς τον υπουργό Επικρατείας, Άκη Σκέρτσο, δίχως να λάβει απάντηση.
Το in έθεσε στην Εισαγγελία Ανηλίκων το ερώτημα πώς θα προστατεύσει τους εργαζόμενους που εξαιτίας των δικών της εντολών βρίσκονται στη θέση να αντιμετωπίσουν μηνύσεις και αγωγές δίχως την προστασία της υπηρεσίας τους, με τους δικούς τους, ιδιωτικούς πόρους;
Η Εισαγγελία δεν απάντησε.
Η Δημοτική Αρχή από την πλευρά της έχει απαντήσει σε ερώτημα του in, στο προηγούμενο ρεπορτάζ μας για το θέμα, πως παρότι το σχετικό του διευκρινιστικό αίτημα προς το υπουργείο Εσωτερικών έχει μείνει αναπάντητο, το Δημοτικό Συμβούλιο «έλαβε ήδη από τον Μάιο του 2026 απόφαση για την παροχή πλήρους νομικής υποστήριξης στους συγκεκριμένους εργαζομένους, εφόσον αυτή απαιτηθεί κατά την άσκηση των υπηρεσιακών καθηκόντων τους».
Η Νεκταρία Ρούφη, κοινωνική λειτουργός και αυτή στο Κέντρο Κοινότητας, είπε στο in ότι «ρωτήσαμε συγκεκριμένα με ποιον νόμο θα μας καλύψετε, εφόσον η κείμενη νομοθεσία δεν μας καλύπτει, είναι ξεκάθαρη. Δεν πήραμε ποτέ απάντηση».
Το in έστειλε συμπληρωματικά ερωτήματα στον Δήμο Αμαρουσίου. Συγκεκριμένα, ρωτήσαμε αν η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου να παράσχει νομική προστασία στους εν λόγω συμβασιούχους, μπορεί να ισχύσει, καθότι δεν βασίζεται σε υπαρκτή νομοθεσία του ελληνικού κράτους. Αν μπορεί, δηλαδή, ο Δήμος να αποφασίσει να προσφέρει κάτι που δεν προβλέπει ο νόμος. Και, ειδικότερα, πώς θα αιτιολογήσει μια τέτοια δαπάνη, για έξοδα νομικής βοήθειας προς κάποιους για τους οποίους νομικά δεν προβλέπεται να τη λάβουν;
Δεν λάβαμε απάντηση από τον Δήμο στα συμπληρωματικά ερωτήματά μας.
Ζητείται σταθερότητα
Ένα ακόμη ζήτημα που θέτουν οι κοινωνικές λειτουργοί δείχνει ότι η σύγκρουση που έχει ξεσπάσει στον Δήμο Αμαρουσίου δεν αφορά μόνο τη στάση της συγκεκριμένης δημοτικής αρχής αλλά τα χρονίζοντα προβλήματα του συστήματος παιδικής προστασίας γενικότερα: όπως τονίζουν, σε αντίθεση με την εντύπωση που δημιουργεί η στάση της Εισαγγελίας και του Δήμου, το ότι κάποιος είναι κοινωνικός λειτουργός δεν σημαίνει ότι έχει την εξειδίκευση να προσφέρει οποιαδήποτε υπηρεσία.
«Μια τέτοια, τόσο σημαντική παρέμβαση» λέει στο in η Αθανασία Ρετινιώτη, επίσης κοινωνική λειτουργός στο Κέντρο Κοινότητας, «θα πρέπει να παρέχεται κατόπιν εξειδίκευσης, επιμόρφωσης, εκπαίδευσης. Το ότι έχουμε πάρει το πτυχίο δεν σημαίνει ότι αυτομάτως είμαστε έτοιμες και ικανές να παρέχουμε τις υπηρεσίες μας σε όλα τα πλαίσια ταυτόχρονα. Ακόμα και για να παρέχουμε τις υπηρεσίες μας επαρκώς και σωστά στην υπηρεσία που είμαστε, χρειάστηκαν κάποια χρόνια εκπαίδευσης και τριβής και με το αντικείμενο. Πόσο μάλλον για ένα τόσο ευαίσθητο κομμάτι όπως είναι η παιδική προστασία, για την οποία ακόμα και τώρα στη χώρα δεν υπάρχει ξεκάθαρο θεσμικό πλαίσιο».
Την ίδια στιγμή, οι κοινωνικές λειτουργοί τονίζουν ότι η κοινωνική έρευνα είναι μια διαδικασία που απαιτεί διάρκεια, σταθερότητα και συνέχεια.
«Η κοινωνική έρευνα δεν είναι μια διοικητική δουλειά» λέει η κ. Ρούφη. «Πρέπει να υπάρχει επιστημονική κρίση. Κάνεις κάποιες προτάσεις και ο σκοπός σου είναι να παρακολουθήσεις αυτή την οικογένεια για χρόνια μετά και να δεις τι γίνεται. Και το έλλειμμα αυτό το βλέπουμε στις υποθέσεις που βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας. Σε πολλές από αυτές τις υποθέσεις έγινε μια κοινωνική έκθεση, προτάθηκαν πράγματα από τους κοινωνικούς λειτουργούς – αλλά τελικά καμία συνέχεια δεν υπήρξε».
«Αυτό λοιπόν υπερασπιζόμαστε» συμπληρώνει η κ. Τσεφερίδου, «ότι εμείς έχουμε ελαστικές σχέσεις εργασίας αυτή τη στιγμή. Η σύμβασή μας λήγει 31/12 του 2026. Έστω ότι αναλαμβάναμε κάποιες υποθέσεις, αυτές μετά τι θα απογίνουν; Η επιστήμη ορίζει ότι θα πρέπει να έχουμε χτίσει μια σχέση με αυτόν που εξυπηρετούμε, με αυτόν που καλούμαστε να προστατεύσουμε τα δικαιώματά του. Και για να μπορεί να χτιστεί σχέση, ο εργαζόμενος πρέπει να νιώθει ασφάλεια. Είναι μέσα στις προϋποθέσεις άσκησης της παιδικής προστασίας».
Σύγκρουση ρόλων
Οι κοινωνικές λειτουργοί επισημαίνουν επίσης ότι στην περίπτωση που εκτελέσουν κοινωνικές έρευνες κατόπιν εισαγγελικής εντολής, είναι πολύ πιθανό να βρεθούν να επιτελούν ταυτόχρονα δύο αντικρουόμενους ρόλους.
«Μπορεί μια περίπτωση να έρθει σε εμάς» εξηγεί η κ. Ρετινιώτη «για να τον υποστηρίξουμε ψυχοκοινωνικά και για να τον εντάξουμε ενδεχομένως σε κάποιο πρόγραμμα, είτε επιδοματικό είτε οτιδήποτε άλλο, και ταυτόχρονα την ίδια στιγμή μπορεί στην ίδια περίπτωση να κληθούμε να πάμε να κάνουμε στο σπίτι του κοινωνική έρευνα».
«Δηλαδή να μπούμε σαν παρέμβαση» συμπληρώνει η κ. Τσεφερίδου, «σαν φορέας ελεγκτικός σε αυτή την οικογένεια πια, όχι υποστηρικτικά, όχι από τον τομέα της πρόληψης. Είναι σύγκρουση ρόλων αυτή».
Οι κοινωνικές λειτουργοί εκφράζουν το παράπονο πως παρότι όλα αυτά τα έχουν θέσει κατά καιρούς και γραπτώς προς τη διοίκηση του Δήμου, οι επισημάνσεις τους αγνοούνται.
Συστημικό πρόβλημα
«Ακούστηκαν κάποιες απόψεις ότι κωλυσιεργούμε» λέει η κ. Τσεφερίδου, «ότι στην ουσία δεν θέλουμε να αναλάβουμε αυτό το κομμάτι. Γιατί; Δεν ξέρω γιατί. Γιατί φοβόμαστε; Αποφεύγουμε; Είμαστε ανεπαρκείς; Ή και είμαστε τεμπέλες; Δεν ξέρω. Αλλά έχουν υπονοηθεί πάρα πολλά πράγματα αυτή τη στιγμή, τα οποία μας έχουν θίξει και επαγγελματικά και επιστημονικά και προσωπικά».
«Το ζήτημα που ανέδειξε και η δική μας περίπτωση στο Δήμο Αμαρουσίου δεν είναι καινούργιο, είναι ένα συστημικό πρόβλημα».
«Όλο αυτό το διάστημα» προσθέτει η κ. Ρούφη «παρατηρείται από τη διοίκηση μια απαξίωση του αντικειμένου μας, του αντικειμένου του Κέντρου Κοινότητας. Μας λένε ότι κάνουμε απλές αιτήσεις. Εμείς τους είπαμε ότι πίσω από τις αιτήσεις βρίσκονται άνθρωποι, ΑμεΑ, μετανάστες, μονογονεϊκές, άστεγοι, άνεργοι. Μας απάντησε λοιπόν η διοίκηση δημόσια, σε δημοτικό συμβούλιο, ότι ανάμεσα στο κακοποιημένο παιδί και στο ΑμεΑ παιδί, προέχει το κακοποιημένο παιδί. Εμείς επίσης δημόσια απαντήσαμε ότι αυτό το δίλημμα για έναν κοινωνικό λειτουργό δεν υπάρχει. Δεν μπορεί να απαντήσει ο κοινωνικός λειτουργός σε ένα τέτοιο δίλημμα. Τι καταλαβαίνουμε λοιπόν από αυτό το δίλημμα της διοίκησης; Καταλαβαίνουμε ότι το κακοποιημένο παιδί προέχει για τη διοίκηση, γιατί προφανώς για τη διοίκηση είναι πιο δύσκολο να αντιταχθεί στην κρατική εξουσία και να πιέσει για να καλύψει την υποστελέχωση του Δήμου, ενώ το ανάπηρο παιδί δεν έχει δύναμη, δεν έχει εξουσία».
Το in ρώτησε τον Δήμο Αμαρουσίου: Με δεδομένο ότι οι εν λόγω συμβασιούχοι κοινωνικοί λειτουργοί εργάζονται ήδη με πλήρη απασχόληση στην επιδοματική πολιτική του Δήμου, πώς σχεδιάζει ο Δήμος να καλύψει τον αυξημένο φόρτο εργασίας που θα προκύψει δίχως αύξηση του προσωπικού; Μ’ άλλα λόγια, αν οι εν λόγω κοινωνικοί λειτουργοί κάνουν τις κοινωνικές έρευνες, τη δουλειά που κάνουν τώρα ποιος θα την κάνει;
Ο Δήμος δεν απάντησε.
Η θέση του Δήμου, ωστόσο, όπως την περιγράφει η κ. Ρούφη, ότι «προέχει το κακοποιημένο παιδί», θυμίζει το ρητορικό ερώτημα της πρώην Εισαγγελέως Ανηλίκων κ. Μήτρου, που αναφέρθηκε στην αρχή: «Ποιος τελικά θα κάνει τις έρευνες; Κι αν το παιδί κινδυνεύει, θα αφεθεί στην τύχη του;»
Το in προσπάθησε να πάρει απαντήσεις από την Εισαγγελία και για το ζήτημα της «προτεραιότητας» των αναγκών των ευάλωτων ατόμων.
Συγκεκριμένα, ρωτήσαμε: Επιβάλλει η Εισαγγελία προτεραιότητες ανάμεσα σε ευάλωτες ομάδες, ιεραρχεί λόγου χάρη την αναπηρία πιο χαμηλά από την παιδική παραμέληση (καθότι, φυσικά, οι κοινωνικές έρευνες δεν αφορούν μόνο τις ακραίες περιπτώσεις κακοποίησης); Με ποια επιστημονικά κριτήρια και ακολουθώντας ποια γνωστή και έγκυρη προνοιακή πρακτική προκύπτει αυτό το triage ευάλωτων ομάδων;
Ούτε σε αυτά τα ερωτήματα απάντησε η Εισαγγελία.
«Όλη αυτή η ιστορία» λέει η κ. Ρετινιώτη «κινδυνεύει να παρουσιαστεί ως μία διαμάχη που έχουν οι εργαζόμενοι σε έναν Δήμο, οι μόνιμοι με τους ΙΔΟΧ. Για εμάς, όμως, το ζήτημα είναι πολύ μεγαλύτερο. Είναι ζήτημα του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί τελικά η παιδική προστασία στη χώρα μας. Είμαστε κοινωνικοί λειτουργοί και κανένας από εμάς δεν αμφισβητεί ότι όταν υπάρχει ένα παιδί σε κίνδυνο πρέπει να υπάρξει άμεση παρέμβαση. Ακριβώς, λοιπόν, επειδή το πιστεύουμε αυτό, θεωρούμε ότι η παιδική προστασία δεν μπορεί να λειτουργεί με πρόχειρες λύσεις και εμείς σε αυτή την περίπτωση είμαστε μία πρόχειρη λύση που βρίσκει ο Δήμος, μεταφέροντας την ευθύνη από υπηρεσία σε υπηρεσία — και, πολύ περισσότερο, με φόβο και απειλές προς τους επαγγελματίες που καλούνται να διαχειριστούν αυτές τις δύσκολες υποθέσεις. Οπότε, το πρόβλημα δεν είναι αν ένας κοινωνικός λειτουργός θέλει ή δε θέλει να το κάνει. Το πραγματικό ερώτημα για εμάς, και αυτές ήταν οι θεσμικές μας επιφυλάξεις, οι οποίες μεταφράστηκαν ως άρνηση και μεταφέρθηκαν ως άρνηση στον εισαγγελέα, είναι ποιος είναι ο αρμόδιος φορέας τελικά; Ποιο είναι το προσωπικό που πρέπει να στελεχώνει αυτή την υπηρεσία που διενεργεί τις κοινωνικές έρευνες; Ποια είναι η επιστημονική εποπτεία που παρέχεται σε αυτούς τους επαγγελματίες; Ποιος έχει την τελική ευθύνη και ποιο είναι το σαφές θεσμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εργάζεται ο κοινωνικός λειτουργός»
«Η προστασία του παιδιού και η προστασία του κοινωνικού λειτουργού δεν θα πρέπει να είναι δύο αντίθετοι στόχοι»
«Αυτά δεν είναι αυθαίρετα, δικά μας ερωτήματα» συνεχίζει η κ. Ρετινιώτη. «Ακόμα και η ίδια η UNICEF στο εγχειρίδιο για την προστασία παιδιών σε κίνδυνο επισημαίνει αυτόν τον κατακερματισμό των αρμοδιοτήτων και το γεγονός ότι οι κοινωνικοί λειτουργοί συχνά καλούνται να υλοποιήσουν εισαγγελικές εντολές χωρίς σαφές θεσμικό πλαίσιο αρμοδιοτήτων. Άρα το ζήτημα που ανέδειξε και η δική μας περίπτωση στο Δήμο Αμαρουσίου δεν είναι καινούργιο, είναι ένα συστημικό πρόβλημα. Και όταν λοιπόν ένα σύστημα έχει ελλείψεις, η λύση δεν μπορεί να είναι να πιέζεις τον τελευταίο κρίκο της αλυσίδας».
Απειλές αντί διαλόγου
«Αυτό που μας συγκλόνισε περισσότερο» λέει η κ. Ρετινιώτη «ήταν ότι αντί να γίνει ένας ουσιαστικός διάλογος μαζί μας για αυτά τα ζητήματα, φτάσαμε σε ένα κλίμα πίεσης και απειλών. Όταν λοιπόν σε έναν εργαζόμενο, όπως είμαστε εμείς, λέγεται ότι αν δεν αν δεν εκτελέσει μια συγκεκριμένη ανάθεση, μπορεί να αντιμετωπίσει συνέπειες στην εργασία του, γιατί απειληθήκαμε με λύση των συμβάσεών μας ή ακόμη και με ποινικές συνέπειες, πρέπει να σταματήσουμε και να αναρωτηθούμε τι ακριβώς εμείς καλούμαστε να προστατεύσουμε; Το παιδί; Ή προσπαθούμε να προστατεύσουμε ένα σύστημα που δε θέλει να αναλάβει τις δικές του ευθύνες; Γιατί ουσιαστικά η προστασία του παιδιού και η προστασία του κοινωνικού λειτουργού δεν θα πρέπει να είναι δύο αντίθετοι στόχοι για εμάς. Είναι ακριβώς ο ίδιος στόχος. Ένας ασφαλής και επιστημονικά θωρακισμένος επαγγελματίας, αυτό που ζητάμε, μπορεί να προστατεύσει καλύτερα ένα παιδί».
«Εμείς ουδέποτε είπαμε ότι δεν θέλουμε να εκτελούνται εισαγγελικές παραγγελίες» προσθέτει. «Ζητήσαμε όμως να υπάρχει ένα σύστημα που να μπορεί να διαχειριστεί σωστά αυτές τις υποθέσεις, με επαρκές μόνιμο προσωπικό, με σαφείς αρμοδιότητες, με εξειδίκευση, με κοινά πρωτόκολλα, με νομική και υπηρεσιακή κάλυψη και σίγουρα με σεβασμό στον κοινωνικό λειτουργό — κάτι που εμείς δεν έχουμε εισπράξει. Οπότε, αν η απάντηση στην υποστελέχωση των κοινωνικών υπηρεσιών των δήμων είναι, όπως λέει ο Δήμος Αμαρουσίου, “βρείτε κάποιον να το κάνει ή κάντε το εσείς”, τότε δεν έχουμε σίγουρα ένα σύστημα παιδικής προστασίας. Έχουμε ένα σύστημα που μεταφέρει την ευθύνη στον πιο αδύναμο κρίκο, που είμαστε εμείς. Γιατί η απόφαση του Δημάρχου Αμαρουσίου είναι ότι πρέπει να εκτελούμε τις κοινωνικές έρευνες με προσωπική μας ευθύνη, ενώ θα πρέπει να γίνεται με επαγγελματική ευθύνη, με την ευθύνη μιας υπηρεσίας».
«Αν θέλει ο Δήμος Αμαρουσίου» καταλήγει η κ. Τσεφερίδου «μπορεί το γυρίσει όλο αυτό στον αντίποδα και να λειτουργήσει ως πρότυπο για τους άλλους Δήμους. Και να στελεχώσει επαρκώς την Κοινωνική Υπηρεσία, να στελεχώσει τις Ομάδες Παιδικής Προστασίας, και να ενισχύσει και τους εργαζομένους του Κέντρου Κοινότητας που ήδη κάνουν σωστά τη δουλειά τους».
Τόσο ο Δήμος Αμαρουσίου όσο και η Εισαγγελία Ανηλίκων, πάντως, μέχρι στιγμής δεν φαίνεται να επιλέγουν τον διάλογο αλλά ούτε καν να αιτιολογήσουν δημόσια τη στάση τους απαντώντας στα εύλογα ερωτήματα που έχουν προκύψει.
Και μοιάζουν να στρέφουν τα βέλη τους εναντίον των συμβασιούχων εργαζομένων, αντί να απαιτήσουν πρώτοι απ’ όλους — ως φορείς που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της παιδικής προστασίας — από την κεντρική εξουσία και τα αρμόδια υπουργεία να μεταρρυθμίσουν επιτέλους αποτελεσματικά ένα σύστημα που όχι μόνο αφήνει τα ευάλωτα, παραμελημένα και κακοποιημένα παιδιά απροστάτευτα αλλά τα τραυματίζει ξανά και ξανά.
- Η κεντρική φωτογραφία είναι από παλαιότερη διαμαρτυρία του Συνδέσμου Κοινωνικών Λειτουργών Ελλάδος (Μάιος 2022) με αίτημα τη στελέχωση των κοινωνικών υπηρεσιών και τη μονιμοποίηση των συμβασιούχων όλων των κοινωνικών δομών.
Πηγή: www.in.gr


Leave feedback about this
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.