Τελικά το μπάσκετ ανήκει στους «κοντούς» και αυτό αποδείχτηκε χτες βράδυ στο Telekom Center Athens.
Ενδεχομένως να είναι από τις πιο ακραία «κρύες» παρομοιώσεις αυτή που κάναμε με το μικρό όνομα του Σορτς (σ.σ. Τι Τζέι) και ενός Dj λόγω ομοιοκαταληξίας, ωστόσο, παίρνουμε ένα ελαφρυντικό με όλα όσα είδαμε από εκείνον στο Glass Floor του Telekom Center Athens στο παιχνίδι του Παναθηναϊκού AKTOR κόντρα στην Μονακό, που εξελίχθηκε σε… event συναυλία του μικρόσωμου αλλά θαυματουργού Αμερικανού. Λες και έστησε σκηνικό, έβαλε φώτα και ο ίδιος να ο Σορτς να δίνει τον δικό του ρυθμό από το DJ set του.
Στην αρχή το vibe δεν ήταν το κατάλληλο για τους γηπεδούχους καθώς η Μονακό μπήκε με ένταση, ο Μάικ Τζέιμς είχε όρεξη να γράψει τη δική του ιστορία και το παιχνίδι μύριζε από νωρίς περίεργα. Μέχρι που ο Εργκίν Αταμάν πάτησε το κουμπί. Ένα timeout, μια αλλαγή, και ο Σορτς στο παρκέ. Από εκείνο το σημείο και μετά, το ματς άλλαξε συχνότητα.
: Γιατί η φετινή Μονακό αξίζει θαυμασμό;
Ο Σορτς δεν μπήκε απλώς για να “βοηθήσει”, αλλά για να πάρει τον έλεγχο. Με το που άγγιξε την μπάλα, ο ρυθμός ανέβηκε, το τέμπο έγινε πιο επιθετικό, οι αποστάσεις άνοιξαν και το παιχνίδι άρχισε να θυμίζει κάτι από πέρσι και πρόπερσι. Ο Παναθηναϊκός έτρεξε, χτύπησε στο ανοιχτό γήπεδο και από το πουθενά το +9 στο τέλος της πρώτης περιόδου έμοιαζε απολύτως φυσιολογικό.
Κι όμως, αυτή η εμφάνιση δεν είναι απλώς ένα καλό παιχνίδι αλλά απάντηση
Γιατί ο Σορτς ήρθε στην Αθήνα με ταμπέλες, πέρα από το ασήκωτο βάρους μιας δαπανηρής μεταγραφής. Πολύ κοντός, όχι elite σουτέρ και κυρίως ένας παίκτης που λάμπει σε μικρότερες ομάδες αλλά δύσκολα χωράει σε ένα ρόστερ γεμάτο εγωισμούς και προσωπικότητες. Κάποιοι τον έβαλαν στο ίδιο ράφι με περιπτώσεις τύπου Βιλντόζα ή Λορέτζο Μπράουν, και πολλά άλλα που καλό είναι μην γραφτούν.
Και μετά ήρθε αυτή η βραδιά
Με 11 πόντους στο πρώτο μέρος, ενέργεια που δεν μετριέται σε στατιστικά και εκείνο το χαμηλό κέντρο βάρους που κάνει τους αντιπάλους να μοιάζουν αργοί, ο Σορτς έδωσε στον Παναθηναϊκό κάτι που μόνο ένας σωστός Dj ξέρει. Να δώσει ρυθμό, όχι απαραίτητα με γρήγορο παιχνίδι, αλλά κατάλληλο timing.
Ήξερε πότε να επιτεθεί, πότε να παγώσει το ματς, πότε να τραβήξει άμυνες πάνω του για να ανοίξει χώρους. Αυτό που λέμε floor general, αλλά σε… pocket size έκδοση.
Ο Σορτς δεν είναι ο τύπος που θα σε εντυπωσιάσει με το κορμί του, ούτε και σε αυτόν τον Παναθηναϊκό μπορεί να βάζει 30 πόντους κάθε βράδυ. Μπορεί όμως να είναι εκείνος που θα μπει και θα αλλάξει την ιστορία ενός αγώνα χωρίς να φωνάξει. Σαν καλός DJ, που δεν τον θυμάσαι για το volume, αλλά για το πώς ένιωσες όσο έπαιζε.
Η αποθέωση στο τέλος, οι δηλώσεις των συμπαικτών του (βλ. Σλούκα) , τα χαμόγελα στον πάγκο όλα δείχνουν κάτι απλό: στα αποδυτήρια τον πιστεύουν. Και πλέον, αρχίζουν να τον πιστεύουν και απ’ έξω.
Ίσως τελικά το μπάσκετ να είναι όντως άθλημα των «κοντών». Ή ίσως απλώς να είναι άθλημα αυτών που ξέρουν πότε να πατήσουν το play. Και χθες βράδυ, ο Σορτς το πάτησε στην τέλεια στιγμή.
Πηγή: www.onsports.gr
