Ο Γιάννης Νταλιάνης στο newsit.gr: Οι αποκαλύψεις για το «Κάμπινγκ» που έρχεται στο Mega και η «Ήρεμη» του Ντοστογιέφσκι

Η συνεργασία με τη Μπέσσυ Μάλφα

Πώς είναι η συνεργασία σας με την Μπέσυ Μάλφα;

Την Μπέσυ Μάλφα την εκτιμώ εδώ και χρόνια. Από το θέατρο «Αμόρε», όπου έβλεπα τις παραστάσεις της και τις εξαιρετικές της επιδόσεις στο μιούζικαλ, αλλά και σε όλα τα είδη θεάτρου. Συνεργαστήκαμε, όμως, για πρώτη φορά πριν από δύο χρόνια στην παράσταση «Τα πήρες όλα κι έφυγες», που ανέβηκε στο Παλλάς για τη ζωή του Στράτου Διονυσίου. Εκεί υποδυθήκαμε τους γονείς του Στράτου, τον οποίο υποδυόταν ο Γιάννης Τσορτέκης. Ήταν μια πολύ ωραία παράσταση. Εκεί πρωτογνωριστήκαμε σκηνικά, ταιριάξαμε πάρα πολύ και είναι μεγάλη χαρά που συνεργαζόμαστε ξανά.

Δεν θα ρωτήσω αν προτιμάτε το δράμα ή την κωμωδία, αλλά αν είναι πιο δύσκολο για έναν ηθοποιό να κάνει τον θεατή να γελάσει από το να τον συγκινήσει;

Όλα τα είδη είναι εξίσου δύσκολα και εύκολα, αρκεί να τα αντιμετωπίζεις με σωστό τρόπο. Επίσης, δεν πρέπει να τους βάζεις ταμπέλες. Η ζωή, σε πολλές στιγμές της για κάποιους μπορεί να είναι κωμωδία και για κάποιους άλλους τραγωδία ή δράμα. Αν αντιμετωπίσεις τις καταστάσεις με τον σωστό τρόπο και με την κατάλληλη ισορροπία, εκεί νομίζω ότι βρίσκεται η λύση. Εξαρτάται από το κάθε έργο χωριστά. Σίγουρα πάντως η κωμωδία έχει μια ιδιαίτερη δυσκολία. Μια δραματική ιστορία μπορεί να μας αγγίξει πιο εύκολα, πετυχαίνοντάς μας σε μια ευαίσθητη στιγμή μας, και να μας συγκινήσει. Το κωμικό στοιχείο, όμως, πρέπει να πλασαριστεί σωστά και να δοθεί διακριτικά, με τον τρόπο που ταιριάζει στο κάθε είδος. Γιατί και στην κωμωδία υπάρχουν πολλά είδη: από την απλή εξιστόρηση και το λεπτό βρετανικό χιούμορ, μέχρι τη χοντρή φάρσα. Δεν έχουν όλα το ίδιο στίγμα. Αν δοθεί το σωστό στίγμα στην κατάλληλη στιγμή, τότε το εγχείρημα πετυχαίνει. Αν όμως δεν υπάρχει το σωστό timing, τότε ο ηθοποιός «πετάγεται έξω» και η κωμωδία μετατρέπεται σε δράμα, με την κακή έννοια.

Ποια ανάγκη σας οδήγησε στη σκηνοθεσία;

Από πολύ νέος, σε όλες τις παραστάσεις όπου συμμετείχα ως ηθοποιός, έβλεπα συγχρόνως και την «πληθυντική» ματιά που έχει η δουλειά μας. Δεν ασχολούμουν, δηλαδή, μόνο με τον εαυτό μου, αλλά με το πώς δημιουργείται μια κατάσταση, πώς χτίζεται η σχέση με τους άλλους, αλλά και πώς λειτουργεί όλος ο μηχανισμός της αφήγησης στο θέατρο. Κάθε φορά αποφασίζουμε να μοιραστούμε μια ιστορία με τον κόσμο και αυτός ο μηχανισμός πάντα με γοήτευε. Έτσι, ήδη από τα πρώτα μου χρόνια στον χώρο, έκανα κάποιες δοκιμές. Ένα πολύ ωραίο ξεκίνημα ήταν η σκηνοθεσία του έργου «Norway Today», όπου έκανε την πρώτη του εμφάνιση ο Βασίλης Μαυρογεωργίου, ο οποίος τότε ήταν φοιτητής μου. Αργότερα ξανασυναντηθήκαμε επαγγελματικά και ήταν μια πολύ ευχάριστη συγκυρία.

Γενικά, με ενδιέφερε πάντα αυτό το κομμάτι. Τα τελευταία χρόνια, επειδή με ελκύει τόσο η συγγραφή όσο και η βαθύτερη ανάλυση των κειμένων, προχώρησα παραπέρα. Πλέον, σε τακτά χρονικά διαστήματα, παρουσιάζουμε δουλειές με τη θεατρική μας ομάδα, τη Zero Gravity, η οποία επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού. Η πιο πρόσφατη σκηνοθετική μου δουλειά είναι η «Ήμερη» του Ντοστογιέφσκι.

Διασκευάσατε σκηνοθετείτε και πρωταγωνιστείτε την παράσταση «Ήμερη, η ανατομία μιας πτώσης». Τι σημαίνει για εσάς αυτή η δουλειά;

Πρόκειται για μια δουλειά πάνω στον Ντοστογιέφσκι, μια θεατρική διασκευή που θεωρήθηκε πραγματικά από όλους ως μια υποδειγματική μεταφορά της λογοτεχνίας στο θέατρο. Η παράσταση πήγε εξαιρετικά την περασμένη σεζόν, αρχικά στο θέατρο Θησείον και στη συνέχεια στο θέατρο Πορεία. Τώρα, μας έκαναν την τιμή να μας καλέσουν στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο των 61ων Δημητρίων. Έτσι, την Παρασκευή 16 και το Σάββατο 17 Οκτωβρίου, θα παίξουμε στο θέατρο Αμαλία. Παράλληλα, έχουμε δεχτεί προτάσεις και από άλλες πόλεις της Ελλάδας. Με ενδιαφέρει πολύ να ταξιδέψει η παράσταση, συνδυάζοντάς τη βέβαια και με τις υπόλοιπες υποχρεώσεις μου, γιατί είναι ένα έργο που έχει αγγίξει το κοινό με έναν μοναδικό τρόπο. Έχουμε λάβει εγκωμιαστικές κριτικές τόσο για τη συνολική προσπάθεια όσο και για τους υπόλοιπους ηθοποιούς.

Ήταν πρόκληση για εσάς να πάρετε το κείμενο του Ντοστογιέφσκι και να το παρουσιάσετε με τη δική σας ματιά;

Ναι, σίγουρα. Η πρώτη μου ουσιαστική επαφή με τον συγγραφέα ήταν πριν από χρόνια, όταν δούλευα πάνω στον Ντοστογιέφσκι για την παράσταση «Έγκλημα και τιμωρία» που είχαμε ανεβάσει στο θέατρο «Αμόρε», σε σκηνοθεσία του Νικήτα Μιλιβόγεβιτς. Τότε κάθισα, έψαξα και μελέτησα σε βάθος ένα πολύ μεγάλο μέρος του έργου του. Εκείνη την περίοδο εντόπισα αυτή τη νουβέλα, η οποία, αν και αποτελεί μια αφήγηση ενός μόνο άντρα, κατάλαβα αμέσως ότι μπορεί να μετατραπεί σε ένα εξαιρετικό θεατρικό κείμενο. Μπήκα στη διαδικασία από τότε τη δούλευα σιγά – σιγά και τελικά την παρουσίασα στην περσινή μας θεατρική διασκευή. Σε αυτήν, η σιωπηλή γυναίκα που υπομένει τα πάντα παίρνει πλέον τον λόγο, μιλάει, διεκδικεί την αφήγηση και μια θέση στη ζωή. Ο ίδιος ο Ντοστογιέφσκι είχε χαρακτηρίσει αυτή την ιστορία ως «φανταστική», όμως μέσα από αυτή τη σκηνική σύγκρουση δημιουργείται τελικά μια πάρα πολύ δυνατή και ρεαλιστική ιστορία.

Παράλληλα διδάσκετε και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Τι σας προσφέρει η διδασκαλία;

Είναι σίγουρα κάτι που μου δίνει μεγάλη δύναμη. Είναι πολύ σημαντικό για μένα να έρχομαι σε επαφή με τη νέα γενιά, με νέους ανθρώπους που βρίσκονται στο ξεκίνημά τους για να μάθουν πράγματα γύρω από το θέατρο. Προσπαθώ όλη αυτή την εμπειρία που έχω συσσωρεύσει όλα αυτά τα χρόνια να τη μεταδώσω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Την ίδια στιγμή όμως, μαθαίνω κι εγώ μέσα από αυτούς τους νέους ανθρώπους: αφουγκράζομαι τις ανάγκες τους, τις σκέψεις τους, αλλά και τον γρήγορο και ενθουσιώδη τρόπο με τον οποίο κινούνται.

Η προσωπική ζωή και οι κόρες

Παρόλο που έχετε μια μακρά πορεία στον χώρο της τέχνης, κρατάτε πάντα μία απόσταση σχετικά με την προσωπική σας ζωή από τα φώτα της δημοσιότητας. Είναι στάση ζωής;

Ναι, προτιμώ να δίνω τις όποιες απαντήσεις και τους προβληματισμούς μου μέσα από τις ιστορίες που καλούμαι να διηγηθώ στη δουλειά μου – είτε ως σκηνοθέτης, είτε ως διασκευαστής και μεταφραστής, είτε ως ηθοποιός. Εκεί συσσωρεύονται όλες οι εμπειρίες της ζωής μου, οι σκέψεις φιλτράρονται και μετατρέπονται σε κάτι που έχει νόημα να ειπωθεί. Τα υπόλοιπα, τις περισσότερες φορές, εκφυλίζονται σε επίπεδο κουτσομπολιού, οπότε δεν είναι κάτι που με αφορά ή με ενδιαφέρει. Εντάξει, προφανώς υπάρχει αυτό το κομμάτι, ο κόσμος πάντα ενδιαφέρεται και για την προσωπική ζωή των καλλιτεχνών, αλλά αν δεν κρατιέται ένα μέτρο, χάνεται η ουσία.